©Nicole Moreaux fotografie - Fotoschool Keistad Studenten

Nicole Moreaux: “Fotografie is een blijvertje”

Nicole Moreaux legt een bordeauxrode Nikon op tafel. “Ik had ook een zwarte camera kunnen kopen, maar het is leuker als alles net een beetje anders is. Ik ben dol op afwisseling. Je mag me bijvoorbeeld best een jobhopper noemen. Veranderingen zijn belangrijk voor mij. Misschien heb ik wel een heel korte spanningsboog.” Ze lacht vrolijk bij haar eigen analyse. “Alleen de fotografie is een constante factor. Daar ben ik al vanaf m’n zevende mee bezig.”

Nicole heeft net ‘Basiscursus 2’ bij Fotoschool Keistad afgerond. Nu wil ze -in maart- ‘Portretfotografie voor gevorderden’ gaan volgen. Ze schuift wat verder op het puntje van haar stoel en vertelt openhartig over haar drijfveren.

Onzeker over communicatie

“Ik heb de cameratechniek -na de basiscursus- redelijk onder de knie, maar ik vind het best lastig om mensen te fotograferen. Je bent voortdurend bezig om je modellen te vertellen hoe ze moeten staan of kijken. Fotograferen is veel meer dan draaien aan diafragma en sluitertijd. De communicatie is ook superbelangrijk. Daar ben ik nog onzeker over.”

Perfecte portretten

Nicole heeft een erg makkelijke manier van praten. Het klinkt dan ook vreemd dat ze het lastig vindt om de mensen die ze wil fotograferen te regisseren.

“Ja”, reageert Nicole, “dat zeggen mijn vrienden ook. Iedereen denkt dat ik moeiteloos communiceer. Dat is ook wel zo, maar juist die aanwijzingen voor goede portretfoto’s zijn ingewikkeld. Ik maak wel eens een foto van mezelf en dan ben ik minstens een half uur bezig voordat ik tevreden ben. De houding moet goed zijn, de compositie, de blik, echt alles. Ik vind het moeilijk om dat van andere mensen te vragen.”

Stiekem gluren

©Nicole Moreaux fotografie - oude man

©Nicole Moreaux

“De afgelopen jaren heb ik veel mensen gefotografeerd, maar dan een beetje sneaky, zoals bij straatfotografie. Ik heb vooral met telelenzen gewerkt. De mensen op mijn foto’s weten waarschijnlijk niet eens dat ik een portret van ze heb gemaakt. Dat wil ik gaan veranderen. De voorwaarde is wel dat ik nog steeds ongeposeerde foto’s kan blijven maken. Mijn studioportretten moeten eruitzien alsof mijn model de camera niet in de gaten heeft gehad.”

Nicole heeft al een paar foto-opdrachten gedaan. De laatste keer was een new born shoot. “Dat was echt heel erg lastig. Er was weinig licht en in veel foto’s zie je dan ook bewegingsonscherpte. Ik heb nu een daglichtlamp gekocht. Daar wil ik de komende opdracht mee experimenteren.”

Het mag geen verplichting worden

Nicole studeerde psychologie en heeft vier jaar als psychologe gewerkt. Toen wilde ze wel weer eens wat anders. Tegenwoordig is ze recruiter bij een grote zorginstelling.

“Ik heb me een tijdje afgevraagd of fotografie mijn werk zou kunnen zijn. Het antwoord is ‘nee’. Nu is het leuk omdat het een hobby is. De lol gaat er voor mij waarschijnlijk snel vanaf als fotograferen een verplichting wordt. Ik vraag overigens wel een klein prijsje voor de opdrachten. Dat geld spaar ik op en daar ga ik ooit een mooie full frame camera van kopen.”

Zwart-wit geeft focus

“Mijn droom is om mooie foto’s te maken van mensen die het leven hebben geleefd. Je weet wel, van die oude koppen met een gegroefd gelaat. Het resultaat wil ik dan gaan omzetten in contrastrijk zwart-wit. Dat lijkt me echt heel gaaf.”

“Ik houd ook van kleur in mijn foto’s hoor. Dat is een beetje afhankelijk van m’n stemming. Als ik in een vrolijke bui ben, dan maak ik het liefst ontzettend kleurrijke plaatjes. In een serieuzere bui worden de tinten al snel een beetje zachter. Maar mijn grote voorkeur gaat uit naar dat keiharde zwart-wit. Dan zie je waar de foto echt om draait en word je niet afgeleid door de aanwezige omgevingskleuren.”

Fotografie als vergrootglas

©Nicole Moreaux fotografie - waterglas

©Nicole Moreaux

“De camera leert me bewuster kijken. Het is alsof de zoeker een soort vergrootglas op de wereld is. Soms vergroot ik zelfs letterlijk de onderwerpen in mijn foto’s. Ik heb van die lenzen waarmee je extreem dicht op je onderwerp kunt gaan zitten. De gewoonste voorwerpen worden dan plotseling bijzonder. Kijk maar eens naar die macrofoto van het waterglas. Je moet echt goed kijken om te zien wat het is.”

“Fotografie werkt voor mij therapeutisch. Ik ben psycholoog, dus ik mag het zeggen.” Nicole draait haar theeglas bedachtzaam rond tussen haar handpalmen. Ze denkt na over haar volgende zin. “Als ik een fototoestel vast heb, dan word ik me bewuster van mijn omgeving en ik ga uitdagingen aan die ik anders links had laten liggen. De camera geeft me inzicht en zelfvertrouwen. Dat gun ik iedereen….”.


Als je meer wilt weten over de cursussen die Nicole noemt, kijk dan op de website van Fotoschool Keistad:
Basiscursus 2
Portretfotografie voor gevorderden